Wiza, przepisy wjazdowe

Obywatele RP korzystają z prawa do swobodnego przepływu osób w ramach Unii Europejskiej/Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu (niezależnie od jego celu) na terytorium Królestwa Norwegii jest paszport (ważny minimum 3 miesiące dłużej niż planowany okres pobytu) bądź dowód osobisty. Osoby pragnące ubiegać się o zezwolenie na pobyt z możliwością pracy (bądź innego rodzaju zezwolenia na pobyt w Norwegii) muszą mieć paszport.

Od 1 maja 2004 roku brak niezbędnych środków finansowych na czas pobytu w Norwegii nie może stanowić powodu odmowy wjazdu lub wydalenia obywatela RP z Norwegii. Należy jednak pamiętać, że obywatel polski przebywający w Norwegii w charakterze turysty lub osoby poszukującej pracy nie może być beneficjentem pomocy socjalnej i musi samodzielnie ponosić koszty swojego pobytu.
Pobyt powyżej 90 dni – każdy pobyt dłuższy niż dozwolony dla obywatela Unii Europejskiej (tj. 3 miesiące w przypadku pobytu turystycznego lub 6 miesięcy w przypadku pobytu osoby poszukującej pracy pod warunkiem zarejestrowania się w takim charakterze w norweskim urzędzie pracy – www.nav.no) wymaga uzyskania zezwolenia na pobyt. Wnioski o wydanie zezwolenia na pobyt można składać w norweskich placówkach dyplomatyczno-konsularnych lub komisariatach policji odpowiednich z uwagi na miejsce pobytu w Norwegii (dotyczy to osób fizycznych). Druki odpowiednich wniosków można pobrać ze stron internetowych norweskiego Urzędu ds. Cudzoziemców (www.udi.no), na których zamieszczone są szczegółowe informacje (również w języku polskim) dotyczące poszczególnego rodzaju zezwoleń. Dodatkowe wiadomości w wersji elektronicznej dostępne są na stronie internetowej Ambasady RP w Oslo (www.oslo.polemb.net) oraz na stronie Ministerstwa Spraw Zagranicznych: www.msz.gov.pl w dziale Informacje konsularne – Informacje dla obywateli polskich udających się do innych krajów UE/EOG.

Informacje dla kierowców
Podczas pobytu o charakterze turystycznym honorowane jest polskie prawo jazdy. Obowiązuje używanie świateł mijania przez cały rok i pasów bezpieczeństwa na wszystkich siedzeniach pojazdu.

Dzieci (dotyczy to również niemowląt) mogą być przewożone tylko w specjalnych dziecięcych fotelikach. Zimą, która w niektórych rejonach Norwegii rozpoczyna się już w październiku i może trwać do maja, bezwzględnie wymagane są opony zimowe z kolcami lub bez (w Oslo i niektórych innych dużych miastach należy opłacić specjalny podatek za jazdę na zimowych oponach z kolcami).

Od kierowców ciężarówek wymagane jest posiadanie, oprócz zimowych opon, również łańcuchów. W razie braku odpowiednich opon lub innego sprzętu umożliwiającego jazdę w warunkach zimowych policja może zatrzymać pojazd aż do czasu ich uzupełnienia przez kierowcę.

Nieprzestrzeganie przepisów ruchu drogowego (dotyczy to również przepisów parkowania pojazdów) karane jest z całą bezwzględnością.
Przykładowe ceny mandatów:
• 500 NOK – złe parkowanie,
• ok. 10 000 NOK – przekroczenie dozwolonej prędkości o 30 km/h,
• groźba utraty prawa jazdy i odholowania samochodu – przekroczenie prędkości o więcej niż
30 km/h.
Ponadto za prowadzenie samochodu w stanie wskazującym na spożycie alkoholu grozi kara więzienia, zakaz prowadzenia pojazdów na czas określony oraz wysoka grzywna.

Wypadki drogowe
Jeśli dojdzie do wypadku drogowego, w którym uszkodzone zostały jedynie pojazdy, wypełnia się na miejscu znormalizowany protokół powypadkowy (Skademelding sporządzony w języku norweskim), który podpisywany jest przez strony uczestniczące w kolizji (dobrze jest mieć druk protokołu powypadkowego w języku polskim, który dostępny jest w kraju). Wypełniony protokół powypadkowy stanowi podstawę dochodzenia roszczeń związanych z naprawą pojazdu. Protokół nie jest jednak wystarczającym dokumentem do postępowania roszczeniowego, jeśli doszło do wypadku, w którym są ofiary, lub doszło do uszkodzenia ciała u osób w nim uczestniczących. W takich sytuacjach wskazane jest niezwłoczne wezwanie policji (tel. 112) i zabezpieczenie miejsca wypadku.

Drogi
Główne drogi w Norwegii są bardzo dobre, należy jednak zachować szczególną ostrożność na wyżej
położonych drogach i w długich tunelach. Zimą wiele dróg jest okresowo zamkniętych. Przez cały rok są natomiast przejezdne te główne, np. z Oslo do Bergen i z Oslo do Lillehammer. Planując podróż bocznymi drogami, najlepiej zasięgać informacji o ich stanie wśród miejscowej ludności.
Podróżując trudniejszymi drogami, niezależnie od pory roku, powinniśmy wcześniej właściwie wyposażyć swoje auto. Na dłuższe trasy trzeba wziąć ze sobą prowiant, odpowiedni sprzęt, a przed udaniem się w drogę należy zrobić dokładny przegląd samochodu oraz zaopatrzyć się w zapasowy kanister paliwa. Nazwy głównych dróg w Norwegii posiadają przedrostek E (np. E6, E18 itd.), a pozostałe drogi (riksvei lub rv) oznaczone są odpowiednim numerem (im mniejszy, tym droga jest bardziej uczęszczana).

W Norwegii jest wiele płatnych dróg i tuneli, należy więc mieć przy sobie gotówkę (np. każdorazowy wjazd samochodem osobowym do centralnej części Oslo kosztuje 20 NOK, opłata drogowa może wynosić ok. 40 NOK, za przejazd przez niektóre tunele należy zapłacić ok. 100 NOK). Od tych opłat nie sposób uciec – samochody są fotografowane, a kierowca może być poszukiwany nawet na terenie Polski i zmuszony do zapłaty kary.

Uwaga: w przypadku korzystania z pojazdu zarejestrowanego poza Norwegią przez okres dłuższy aniżeli dozwolony, samochód może zostać odholowany na parking celny, a jego właściciel otrzyma nakaz płatności cła, należnych podatków oraz wymierzonej grzywny. Szczegółowa informacja dotycząca zasad korzystania na terenie Norwegii z samochodu zarejestrowanego poza tym krajem (nie dotyczy to turystów, lecz osób przebywających w Norwegii ponad 12 miesięcy) znajduje się na stronie internetowej: www.toll. 5, 53-332 Wrocław

Podróżowanie po kraju
Nie ma ograniczeń. Należy jednak pamiętać o surowości klimatu i dużych odległościach między miejscowościami, szczególnie w północnej części Norwegii. Jeśli ktoś planuje podróż samochodem na północ Norwegii, powinien wyjechać w okresie od końca maja do końca września. W pozostałych miesiącach należy liczyć się z tym, że niektóre drogi, mosty i przeprawy promowe mogą być zamknięte. Osoby udające się do norweskiej części Spitsbergenu (prowincja Svalbard) powinny przed wyjazdem zarezerwować miejsca w hotelu i ściśle przestrzegać przepisów gubernatora Svalbardu dotyczących poruszania się w regionie.

Rozkłady jazdy
Informacje o ważniejszych połączeniach lotniczych, kolejowych, autobusowych i promowych możemy znaleźć w bardzo przydatnym (bezpłatnym) Rutehefte (rozkładzie jazdy), niewielkiej książeczce dostępnej w większych biurach turystycznych w Norwegii. Bardziej obszerną publikacją jest Rutebok for Norge (195 NOK, ukazuje się 5 razy do roku), która zawiera rozkłady jazdy wszystkich środków komunikacji na terenie całego kraju. Książka ta jest dostępna w niektórych biurach informacji turystycznej, wielu bibliotekach oraz we wszystkich biurach podróży.

Rozkład jazdy pociągów zamieszczany jest w bezpłatnej broszurce NSB Togruter. Ponadto ukazują się małoformatowe rozkłady jazdy poszczególnych linii. Wszystkie tego typu publikacje znajdziemy na większości dworców kolejowych.