Pomoc dla bezrobotnych

Instytucją odpowiedzialną za udzielanie pomocy osobom, które straciły pracę jest Norweski Urząd Pracy i Opieki Społecznej (NAV).
 
W wypadku utraty pracy należy zgłosić się do najbliższej placówki NAV, w której otrzymamy pomoc w znalezieniu nowej pracy oraz będziemy mogli ubiegać się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych (dagpenger). Niezbędne do uzyskania tego typu świadczenia jest spełnienie kilku podstawowych kryteriów.
 
Należą do nich miedzy innymi:

• zredukowanie czasu pracy o co najmniej 50 %
• spełnienie wymogów dotyczących zarobków minimalnych w minionym roku kalendarzowym
• wyrażenie chęci poszukiwania nowej pracy oraz podejmowanie rzeczywistych działań w celu jej znalezienia
• zarejestrowanie się jako osoba bezrobotna oraz przesyłanie kart meldunkowych co 14 dni.

 
 
Są to tylko nieliczne przykłady warunków niezbędnych do otrzymania świadczeń dla bezrobotnych.
Należy pamiętać, że zasiłek dla bezrobotnych ma na celu zapewnienie środków do życia w czasie poszukiwania nowej pracy. Ma on także skłaniać osobę bezrobotną do jej poszukiwania oraz do uczestniczenia w programach mających na celu odnalezienie się na rynku pracy. Jest to tymczasowa forma pomocy oferowanej przez państwo (maksymalny okres otrzymywania zasiłku wynosi 104 tygodnie). Ponadto dla obywateli Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Słowacji, Słowenii, Czech, Węgier, Bułgarii i Rumunii obowiązują regulacje przejściowe, wprowadzające bardziej restrykcyjne warunki uzyskania zasiłku niż te obowiązujące obywateli Norwegii.

 
Szczegółowe informacje dotyczące zasiłków dla bezrobotnych oraz pomocy w poszukiwaniu pracy można uzyskać na stronie www.nav.no .
 
 
Bardzo skutecznym środkiem zwalczania bezrobocia jest prowadzenie aktywnej polityki mającej na celu pomoc w znalezieniu pracy oraz pomoc w dostosowywaniu się do zmieniających się warunków na rynku pracy. NAV oprócz proponowania ofert pracy odpowiada za udzielanie informacji bezrobotnym oraz doradzanie im w sprawach rynku pracy.
 
Szczególną uwagę poświęca się osobom pozostającym bez pracy przez dłuższy czas, imigrantom oraz młodzieży poszukującej pracy. Jednymi z narzędzi, którymi dysponuje NAV, są różnego rodzaju szkolenia oraz kursy dokształcające. Jako przykład mogą posłużyć zorganizowane w roku 2004 we współpracy z Aetat kursy mające na celu pomoc osobom bezrobotnym, w których udział wzięło około 215 tys. osób. Były to głównie osoby pozostające dłuższy czas bez pracy, nieznające języka norweskiego, poniżej 20 roku życia, oraz osoby o niskich kwalifikacjach.

Szczególna opieką otoczone są również osoby starsze, które są jednak zdolne do podjęcia pracy. Organizowane są kursy dotyczące rynku pracy, w których uczestniczy ponad 50 % bezrobotnych po 60. roku życia uprawnionych do wzięcia w nich udziału.

 
Państwo troszczy się także o zdrowie psychiczne obywateli nie posiadających pracy. Utrata pracy oraz długotrwałe bezrobocie może prowadzić do wzrostu negatywnych emocji, uczucia rezygnacji, oraz spadku poziomu samooceny. Organizowane są zatem rutynowe badania kontrolne osób bezrobotnych mające na celu wczesne wykrywanie zaburzeń psychicznych związanych z utratą pracy oraz niemożnością znalezienia nowej. Badania takie są kosztowne, jednakże pomagają uniknąć kosztów materialnych oraz niematerialnych związanych z późniejszym leczeniem depresji wśród osób pozostających bez pracy.
 

Wszystkie te działania zdają się przynosić pożądane rezultaty, gdyż poziom bezrobocia w Norwegii pozostaje bardzo niski. W październiku 2008 roku wynosił on 2,7%.

 
 
Oprac. Michał Gonik