Najciekawsze miasta

OSLO - stolica Norwegii

Liczba mieszkańców: 529.846 osób, cały zespół miejski - 782 tys. mieszkańców.

Historia:

W VIII wieku na końcu fiordu Oslo (97 kilometrów od otwartego morza) powstaje osada, która w czasach Wikingów rozwija się stosunkowo szybko. Dzisiejsze Oslo zostaje założone dużo później. W roku 1048 powstaje miasto położone na wschód od obecnego, które otrzymuje prawa miejskie od Haralda III. Od XI wieku mieści się w nim biskupstwo katolickie, a od 1300 roku rezydencja królewska. W 1384 połowa ludności Oslo umiera w wyniku dżumy, a podupadły kraj dostaje się we władanie Danii. Na losy Oslo duży wpływ ma również Reformacja 1537, która prowadzi do separacji od kościoła katolickiego i powstania Narodowego Kościoła Protestanckiego. W 1624 stare Oslo pada ofiarą ogromnego pożaru, jakoby wznieconego specjalnie przez cztery czarownice. Król Danii i Norwegii Chrystian IV postanawia przenieść Oslo z miejsca, które dziś zwane jest Starym Oslo, pod mury Twierdzy Akershus. W ten sposób powstaje nowe, renesansowe miasto, noszące zresztą również nowe imię - Christiania. W okresie zjednoczenia ze Szwecją (XIX wiek) Christiania staje się stolicą Norwegii i przeżywa rozkwit, osiągając w roku 1910 liczbę 225 tysięcy mieszkańców. Po rozwiązaniu unii ze Szwecją, Norwegia znów jest niepodległa, a miasto Christiania przyjmuje (w 1925 roku) uświęcone tradycją miano "Oslo".

Klimat:

Klimat tego miasta jest wyjątkowo łagodny, a to dzięki swojemu położeniu (otoczone wzniesieniami) i wpływowi Golfsztromu - ciepłego prądu zatokowego wiejącego znad Atlantyku.

BERGEN

Liczba mieszkańców: 239 209 osób.

Drugie co do wielkości miasto Norwegii, leży na styku Morza Północnego i Norweskiego. Nazywane bramą do fiordów. Na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Historia:

Jako miasto Bergen zostało założone w 1070 roku przez Olafa III pod nazwą Bjorgvin i uważano je za stolicę Norwegii aż do 1299 roku. Z końcem XIII wieku Bergen było jednym z czterech najważniejszych miast Ligi Haenzatyckiej. Od 1100 roku handel suszonym dorszem przyczynił się do wzrostu znaczenia miasta. Haenzatyccy kupcy z Niemiec mieszkali w wydzielonej części miasta, gdzie używali własnego języka i handlowali z rybakami z północy na specjalnych prawach. Atmosferę tych dni można jeszcze dziś poczuć na nabrzeżu Bergen zwanym Bryggen, znajdującym się na światowej liście dziedzictwa kulturowego Unesco.
Historyczne miejsca.
W 1349 roku angielski statek przywlókł do Norwegii epidemię dżumy. W 1429 roku potomkowie Victual Brothers zaatakowali Bergen z morza, plądrując i paląc miasto. W 1536 roku król zmusił niemieckich kupców do przyjęcia obywatelstwa norweskiego. W przypadku, gdy się na to nie zgadzali, wydalał ich do Niemiec. To znacznie zmniejszyło wpływy niemieckie. W XV i XVI wieku Bergen było największym miastem we wszystkich krajach nordyckich aż do 1850 roku, kiedy to zostało zdetronizowane przez Oslo.

Bergen zachowało swój monopol na handel w północnej Norwegii aż do roku 1789. W 1916 roku część miasta strawił olbrzymi pożar. Podczas niemieckiej okupacji w 1944 roku na holenderskim statku wypełnionym materiałami wybuchowymi nastąpiła eksplozja, w wyniku której zginęło wielu ludzi i zostało zniszczonych wiele historycznych budowli.
W 1972 roku do Bergen przyłączono sąsiadujące miasteczka (Arna, Fana, Luksevag i Asane), w wyniku czego ustaliły się obecne granice miasta.

Klimat:

Bergen słynie z obfitości opadów (2250 mm rocznie). Przez wiele lat stały tu automaty sprzedające parasole, lecz nie okazały się zbyt wielkim sukcesem. Bergen jest też prawdopodobnie najcieplejszym miastem Norwegii (dzięki prądowi Zatokowemu). Najcieplejszą temperaturę +31,8'C zanotowano w 1947 roku, a najzimniejszą -16,3'C w roku 1987.

TRONDHEIM

Liczba mieszkańców: 156 161

Położone nad Trondheimsfjordem, ośrodek administracyjny, dobrze rozwinięty przemysł stoczniowy, maszynowy, metalowy, rybny, ważny port handlowy i rybacki. Ważny ośrodek sportów zimowych.

Historia:

Ludzie zamieszkiwali te ziemie od tysięcy lat na co wskazują rysunki skalne, ślady kultur N?stvet, Lihult i kultury Ceramiki Sznurkowej.

W zamierzchłych czasach koronowano tu królów Norwegii w miejscu zwanym ?retinget, gdzie u ujścia rzeki Nidelvy zbierali się wszyscy wolni ludzie. Harald Jasnowłosy (865 - 933) został obrany tu królem, tak jak i jego syn Haakon I zwany Dobrym. Król Olav Tryggvason nazwał Trondheim Kaupangen, co znaczyło mniej więcej "Miejsce Targów". Wkrótce potem zaczęto je nazywać Nidaros. Początkowo zasiadali tu królowie i dlatego też Trondheim było wtedy stolicą Norwegii aż do 1217 roku.

Około 100 A.D. żył Leif Ericson będący przybocznym strażnikiem Króla Olava. Posąg Leifa ufundowany przez "Towarzystwo Leifa Ericsona" w Seattle ulokowany jest nad brzegiem morza, w pobliżu Starego Budynku Celnego, portu wycieczkowego i miejskiej pływalni. Posąg ten jest tylko repliką, a oryginał jest w Porcie Seattle.

Ujście rzeki Nidelva, gdzie jest Trondheim ulokowane jest w osłoniętej od wiatrów zatoce. Rzeka była wystarczająco głęboka, aby mogły nią pływać średniowieczne statki. W połowie XVII w. lawina błota i kamieni uczyniła ją mniej żeglowną. Magazyny przy rzece były wyposażone w dźwigi rozładowujące towary z łodzi.

Główna bitwa pod Karvkinnet odbyła się w 1179 roku - król Sverre Sigurdsson i jego wojownicy zwycięzyli Erlinga Skakke(rywala do tronu). Trondheim było siedzibą arcybiskupa od 1152 roku.
Kiedy wprowadzono Protestancki Luteranizm ostatni Arcybiskup Olav Engelbrektsson był zmuszony uciec z miasta. Miasto doświadczyło kilku wielkich pożarów, głównie z powodu drewnianej zabudowy.

Wielkie pożary trawiły miasto w 1598, 1651, 1681, 1708, 1717 (w tym roku były 2 pożary), 1742, 1788, 1841 i 1842. Pożar w 1651 pochłonął 90% zabudowy miasta. Pożar w 1681 zwany "pożarem Hornmana" spowodował niemal całkowitą przebudowę miasta, nadzorowaną przez generała Johana Caspara von Cicignona (z Luksemburga). Zbudowano szerokie aleje, takie jak Monkegaten, zupełnie nie zważając na prawa własności po to, aby w przyszłości uniknąć tego typu katastrof. To nadało miastu jego własny, szczególny styl.

Po układzie pokojowym w Roskilde 26 lutego 1658 roku Trondheim (i cała reszta Trondelay) dostała się na krótko pod panowanie szwedzkie. Ziemie te odebrano Szwedom 10 miesięcy później, co potwierdzono Pokojowym Traktatem w Kopenhadze 27 V 1600 roku.
Podczas II wojny światowej Trondheim okupowały siły niemieckie od kwietnia 1940 roku (od pierwszego dnia inwazji na Norwegię; operacja Weserübung) aż do końca wojny w maju 1945.

Klimat:

Trondheim leży w miejscu, gdzie rzeka Nidelva wpływa do wielkiego fiordu Trondheimsfiorden i jest w centrum okręgu o tej samej nazwie. W najdłuższym dniu roku słońce wschodzi o 10.00 i nisko płynąc nad horyzontem zachodzi o 14.30. Trondheim ma w zasadzie klimat morski, lecz nie wieją tu mimo tego zbyt silne wiatry. Najcieplejsza temperatura jaką tu zanotowano to 35'C w dniu 22 lipca 1901 roku, a najzimniejszy dzień nastąpił w lutym 1899 roku, kiedy to temperatura spadła do -26,1'C. Najwyższym punktem miasta jest Storheia Hill o wysokości 565 metrów nad poziomem morza.