Edukacja

Norweska polityka edukacyjna opiera się na zasadzie równouprawnienia do nauki -"edukacji dla wszystkich" – które przysługuje. Obywatelom niezależnie od pochodzenia społecznego i kulturowego oraz miejsca zamieszkania w Norwegii. Rolą szkół jest krzewienie wiedzy i kultury, jak też sprzyjanie mobilności społecznej. Zapewniają też podstawy dla budowania powszechnego bogactwa i dobrobytu społecznego.

Nauczanie w norweskich szkołach jest dostosowywane do zdolności i umiejętności poszczególnych uczniów. Dla osób niepełnosprawnych lub o specjalnych potrzebach, które w przeciwnym razie nie byłyby w stanie uczestniczyć w zajęciach w zwykłej szkole, utworzono specjalnie dostosowane szkoły. Wraz ze wzrostem imigrantów zwiększa się liczba uczniów należących do mniejszości językowych. Norweska polityka edukacyjna zakłada, że należy uwzględniać specjalne potrzeby takich uczniów, aby jak najdalej pomóc im ukończyć poziom szkoły średniej, kontynuację nauki w szkołach wyższych oraz znalezienie zatrudnienia.

Wyznaczanie celów i określanie ram budżetowych dla sektora edukacyjnego pozostaje w gestii Stortingu (norweskie zgromadzenie narodowe) i rządu.

Ministerstwo Edukacji i Badań Naukowych jest organem administracyjnym, który zajmuje się kwestiami edukacyjnymi i odpowiada za realizację narodowej polityki edukacyjnej. W Norwegii funkcjonuje jednolity system szkolnictwa oparty na wspólnym standardzie. W celu osiągnięcia wyznaczonych przez rząd standardów edukacyjnych wprowadzono narodowy program nauczania.

Okres obowiązkowej nauki w Norwegii wynosi dziesięć lat i obejmuje naukę na poziomie podstawowym, gimnazjalnym i średnim. Sektor szkolnictwa wyższego obejmuje studia na uniwersytetach oraz w kolegiach uniwersyteckich.

Źródło: amb-norwegia.pl